-
Wat ga ik doen met mijn fotografie?
Twee weken geleden heb ik X verwijderd. Al langer geleden had ik Instagram en Facebook weg gedaan. Nu ik mijn sociale media-accounts bijna allemaal heb verwijderd, denk ik wel eens: Wat wil ik met mijn fotografie? Is het nog leuk als ik het niet meer deel? Is het genoeg dat ik het alleen zelf zie? Er zijn wel wat bezoekers op mijn website, maar vermoedelijk zal dat teruglopen. Als je dit leest, heb je mijn website in ieder geval gevonden. Verder heb ik dit jaar nog maar weinig gefotografeerd. Maar dan zie ik dit soort plaatjes en denk. Dit is toch wel heel leuk. Dus binnenkort zal ik wel weer…
-
Een blik
In de Apenheul, tussen het ritselen van bladeren en het geroezemoes van bezoekers, ontstaat soms een bijzonder moment. Je kijkt door je lens, wachtend, observerend. En dan — daar is het. Een blik. Een aap kijkt recht in de camera, of juist niet. Soms is het een blik in de verte die het doet. Een blik die iets oproept. Wat denkt die aap? Wat gaat er in hem om? Als ze eens konden praten… Het vastleggen van zo’n moment is deels een kwestie van geluk, maar het vraagt ook geduld. Mensen vragen me weleens: Hoe kan het dat die aap recht in de lens kijkt?Vandaag deel ik opnieuw drie foto’s waarop…
-
In de Chimpanseevallei
Ongeveer twee maanden geleden opende Dierenpark Amersfoort de Chimpanseevallei – het nieuwe verblijf voor de chimpansees. Het werd hoog tijd dat er iets nieuws kwam ter vervanging van de oude, betonnen omgeving met tegels, tralies en gaas. De Chimpanseevallei is werkelijk prachtig! Zowel het binnen- als het buitenverblijf zijn ruim en mooi aangelegd. Het ziet er groen en natuurlijk uit. De chimpansees kunnen samen zijn, maar ook een eigen plekje opzoeken. Wat een vooruitgang! Het grootste deel van mijn bezoek aan de dierentuin heb ik doorgebracht bij de chimpansees. Ik zag zulke mooie interacties – vooral tussen twee kleintjes, maar ook tussen de volwassen dieren. Er werd gespeeld, gevlooid, gekieteld…
-
Rondje Pantropica
Januari is altijd een mooi moment om terug te kijken op het afgelopen jaar. In 2025 heb ik opvallend weinig gefotografeerd: het was zelfs mijn minst productieve jaar sinds 2010, toen fotografie nog helemaal geen hobby van me was. Zelfs tijdens de coronaperiode maakte ik meer foto’s. Hoe het in 2026 zal lopen? Geen idee. Zoals ieder jaar begon ik mijn fotografiejaar met een bezoek aan Pantropica. Een heerlijke plek waar je midden in de winter zonder jas kunt rondlopen en kunt genieten van de prachtige kleuren en geuren van de (sub)tropen. Het was er heerlijk rustig, en ik heb flink wat foto’s gemaakt, gewoon om zeker te weten dat…
-
Chimps in ZOOM
Afgelopen woensdag was het zover: de eerste echte lentedag. En dat al op 25 februari! Een strakblauwe lucht, een warm zonnetje en dat midden in de winter. Het blijft bijzonder. Ter vergelijking: van de zestien Elfstedentochten die ooit zijn verreden, vonden er negen plaats in februari. Maar dit jaar won de lente vroeg terrein, en daar wilde ik optimaal van genieten. Dus pakte ik mijn camera, stapte in de auto en reed naar ZOOM Erlebniswelt in Gelsenkirchen. Tijd voor een dagje fotograferen! Waarom ik zo graag in Duitsland fotografeer Ik krijg regelmatig de vraag waarom ik zo vaak de grens over ga voor mijn fotodagen. Het antwoord is eigenlijk vrij…
-
2026 in grijstinten
Vorige week maandag bezocht ik Fenix in Rotterdam. Daar raakte ik onder de indruk van de expositie “The Family of Migrants”. In bijna tweehonderd foto’s wordt het verhaal verteld van vertrek, reis en aankomst. Veel beelden zijn in zwart‑wit, wat de emoties en het tijdloze karakter nog sterker maakt. Hoewel ik meestal kleurenfoto’s deel, houd ik juist erg van zwart‑wit. In mijn woonkamer hangt zelfs een monochroom drieluik uit een eerdere post: de Zwart‑witte strepen, en boven de eettafel hangt Mike in groot formaat. Deze foto: Geïnspireerd door de expositie besloot ik een paar losse foto’s die ik dit jaar maakte in zwart‑wit te bewerken. Ze hebben inhoudelijk niets met…
-
De achterkant
Eerder deze week maakte ik een blog met zwart‑witfoto’s. Mijn favoriete beeld was een foto van twee bonobo’s die mij de rug hadden toegekeerd. Op dat moment baalde ik. Ik dacht: verdorie, weer geen mooie foto’s van de bonobo’s. Maar nu ik de foto opnieuw bekijk, zie ik iets heel anders. Van achteren zie je soms meer dan van voren. Moeder en kind. Samen zijn. Vertrouwen. Troost. Een arm die vanzelf om de ander valt. Het is een klein, teder moment dat allerlei verhalen oproept. Allemaal zacht en liefdevol. Het laat me weer zien dat ik vaak niet fotografeer wat ik wil, maar pas later ontdek wat ik eigenlijk heb.…
Dit vind je misschien ook leuk
Wat ga ik doen met mijn fotografie?
Speelkwartier
2026 in grijstinten
-
Apenheul op zwart
Afgelopen vrijdag was ik in de Apenheul. Het was de eerste keer dit jaar, en dat is bijzonder. Ik fotografeer namelijk steeds minder. Toch heb ik ervan genoten en het heerlijk om weer met de camera in de weer te zijn. Wel zonde van het abonnement, het is nu sponsoring voor de Apenheul. Maar dat vind ik niet erg. De Apenheul is een prachtige plek, waar primaten zichzelf kunnen zijn. Ze hebben er veel ruimte in een natuurlijke omgeving. Ik vond het weer leuk om de foto’s in zwart-wit en op zwart te bewerken. Dat is nu makkelijker dan tien jaar geleden, omdat Photoshop meer kan. Toch gebruik ik nog…
-
Eindelijk naar de Apenheul
Gisteren was het zo ver, voor het eerst dit jaar ben ik naar de Apenheul geweest. Ik heb ieder jaar een abonnement. Normaal gesproken zou ik er veel eerder naar toe zijn gegaan, maar ja, corona maakte alles anders. Na veel wikken en wegen heb ik een tijd gereserveerd. Als mantelzorger vraag je je toch af of het wel kan. Dus op een dag dat er nog maar heel weinig bezoekers binnen konden op het vroegste tijdstip heb ik me ingeschreven. Een testbezoek. Kan ik in corona tijd verantwoord naar een dierentuin ….? Ja het kon en het was geweldig! Een aangepaste route en ik heb veel dieren niet gezien,…
-
Zoom
Vorige week ben ik naar Zoom Erlebniswelt in Gelsenkirchen geweest. Voor het eerst sinds ik er begin mei ernstig ben gevallen. Het gevoel in mijn been is nog steeds niet helemaal hersteld, maar gelukkig functioneert alles verder naar behoren. Dus met een beschadigd been, beschadigde camera en lens een nieuwe poging om te fotograferen in deze prachtige dierentuin. Dus inzoomen in Zoom. Net als alle dierenverblijven in Zoom, is het verblijf van de orang-oetans prachtig en heel ruim. Zowel het binnen- als het buitenverblijf. Je kunt er aan alle kanten om heen lopen en overal fotograferen. De apen zijn actief en zien er goed uit. Ik werd in de gaten…
