Primaten
-
De achterkant
Eerder deze week maakte ik een blog met zwart‑witfoto’s. Mijn favoriete beeld was een foto van twee bonobo’s die mij de rug hadden toegekeerd. Op dat moment baalde ik. Ik dacht: verdorie, weer geen mooie foto’s van de bonobo’s. Maar nu ik de foto opnieuw bekijk, zie ik iets heel anders. Van achteren zie je soms meer dan van voren. Moeder en kind. Samen zijn. Vertrouwen. Troost. Een arm die vanzelf om de ander valt. Het is een klein, teder moment dat allerlei verhalen oproept. Allemaal zacht en liefdevol. Het laat me weer zien dat ik vaak niet fotografeer wat ik wil, maar pas later ontdek wat ik eigenlijk heb.…
-
2026 in grijstinten
Vorige week maandag bezocht ik Fenix in Rotterdam. Daar raakte ik onder de indruk van de expositie “The Family of Migrants”. In bijna tweehonderd foto’s wordt het verhaal verteld van vertrek, reis en aankomst. Veel beelden zijn in zwart‑wit, wat de emoties en het tijdloze karakter nog sterker maakt. Hoewel ik meestal kleurenfoto’s deel, houd ik juist erg van zwart‑wit. In mijn woonkamer hangt zelfs een monochroom drieluik uit een eerdere post: de Zwart‑witte strepen, en boven de eettafel hangt Mike in groot formaat. Deze foto: Geïnspireerd door de expositie besloot ik een paar losse foto’s die ik dit jaar maakte in zwart‑wit te bewerken. Ze hebben inhoudelijk niets met…
-
Chimps in ZOOM
Afgelopen woensdag was het zover: de eerste echte lentedag. En dat al op 25 februari! Een strakblauwe lucht, een warm zonnetje en dat midden in de winter. Het blijft bijzonder. Ter vergelijking: van de zestien Elfstedentochten die ooit zijn verreden, vonden er negen plaats in februari. Maar dit jaar won de lente vroeg terrein, en daar wilde ik optimaal van genieten. Dus pakte ik mijn camera, stapte in de auto en reed naar ZOOM Erlebniswelt in Gelsenkirchen. Tijd voor een dagje fotograferen! Waarom ik zo graag in Duitsland fotografeer Ik krijg regelmatig de vraag waarom ik zo vaak de grens over ga voor mijn fotodagen. Het antwoord is eigenlijk vrij…
-
Rondje Pantropica
Januari is altijd een mooi moment om terug te kijken op het afgelopen jaar. In 2025 heb ik opvallend weinig gefotografeerd: het was zelfs mijn minst productieve jaar sinds 2010, toen fotografie nog helemaal geen hobby van me was. Zelfs tijdens de coronaperiode maakte ik meer foto’s. Hoe het in 2026 zal lopen? Geen idee. Zoals ieder jaar begon ik mijn fotografiejaar met een bezoek aan Pantropica. Een heerlijke plek waar je midden in de winter zonder jas kunt rondlopen en kunt genieten van de prachtige kleuren en geuren van de (sub)tropen. Het was er heerlijk rustig, en ik heb flink wat foto’s gemaakt, gewoon om zeker te weten dat…
-
In de Chimpanseevallei
Ongeveer twee maanden geleden opende Dierenpark Amersfoort de Chimpanseevallei – het nieuwe verblijf voor de chimpansees. Het werd hoog tijd dat er iets nieuws kwam ter vervanging van de oude, betonnen omgeving met tegels, tralies en gaas. De Chimpanseevallei is werkelijk prachtig! Zowel het binnen- als het buitenverblijf zijn ruim en mooi aangelegd. Het ziet er groen en natuurlijk uit. De chimpansees kunnen samen zijn, maar ook een eigen plekje opzoeken. Wat een vooruitgang! Het grootste deel van mijn bezoek aan de dierentuin heb ik doorgebracht bij de chimpansees. Ik zag zulke mooie interacties – vooral tussen twee kleintjes, maar ook tussen de volwassen dieren. Er werd gespeeld, gevlooid, gekieteld…
-
Een blik
In de Apenheul, tussen het ritselen van bladeren en het geroezemoes van bezoekers, ontstaat soms een bijzonder moment. Je kijkt door je lens, wachtend, observerend. En dan — daar is het. Een blik. Een aap kijkt recht in de camera, of juist niet. Soms is het een blik in de verte die het doet. Een blik die iets oproept. Wat denkt die aap? Wat gaat er in hem om? Als ze eens konden praten… Het vastleggen van zo’n moment is deels een kwestie van geluk, maar het vraagt ook geduld. Mensen vragen me weleens: Hoe kan het dat die aap recht in de lens kijkt?Vandaag deel ik opnieuw drie foto’s waarop…
-
Een geboren flinkerd!
Talapoins in de Apenheul Dit zijn talapoins. Ze wegen 1-1,5 kg en zijn daarmee de kleinste echte apen in Afrika. (Gabon, Kameroen en noordwest-Angola.) Maar vergis je niet. Het zijn flinkerds! Er waren twee kleintjes. De een was 5 dagen oud en de andere net een week. Ze worden geboren na een draagtijd van 5,5 maanden. Als je moeder en kind ziet, dan denk je: zo dat is een flinke baby! Moeder weegt een kilo en de baby kan 100 tot 200 gram wegen. Als je dat vergelijkt met mensen, dan zouden wij vrouwen baby’s baren ter grootte van een flinke peuter. En dan ook nog met een extra groot…
-
Wat ga ik doen met mijn fotografie?
Twee weken geleden heb ik X verwijderd. Al langer geleden had ik Instagram en Facebook weg gedaan. Nu ik mijn sociale media-accounts bijna allemaal heb verwijderd, denk ik wel eens: Wat wil ik met mijn fotografie? Is het nog leuk als ik het niet meer deel? Is het genoeg dat ik het alleen zelf zie? Er zijn wel wat bezoekers op mijn website, maar vermoedelijk zal dat teruglopen. Als je dit leest, heb je mijn website in ieder geval gevonden. Verder heb ik dit jaar nog maar weinig gefotografeerd. Maar dan zie ik dit soort plaatjes en denk. Dit is toch wel heel leuk. Dus binnenkort zal ik wel weer…
-
Kapucijnapen
Kapucijnapen zijn kleine apen die leven in de regenwouden van Centraal- en Zuid-Amerika. Ze hebben een opvallende vacht op hun hoofd die lijkt op de kap van een monnik, vandaar hun naam. Kapucijnapen zijn heel slim en nieuwsgierig. Ze gebruiken soms stenen om noten te kraken of takken om insecten te vangen. Ze leven in groepen met een duidelijke leider en communiceren met geluiden, gezichtsuitdrukkingen en gebaren. Deze apen zijn goed in klimmen en onderzoeken hun omgeving met hun behendige vingers en staarten. Ze zijn een interessant onderwerp voor wetenschappers vanwege hun sociale gedrag en probleemoplossende vaardigheden. Er zijn 12 verschillende soorten. Wat dan vooral opvalt, is dat ze allemaal…
-
Rode brulaap
De rode brulaap (Alouatta seniculus) is een opvallende primatensoort die voorkomt in de regenwouden van Zuid-Amerika. Deze apen staan bekend om hun luide, brullende roep, die tot wel vijf kilometer ver te horen is. Dit geluid wordt geproduceerd door een speciaal aangepaste keel en stembanden, en dient om territorium af te bakenen en te communiceren met andere groepen. Rode brulapen hebben een roodbruine vacht en leven voornamelijk in bomen, waar ze zich voeden met bladeren, vruchten en bloemen. Ze leven in groepen van ongeveer 10 tot 15 individuen, bestaande uit zowel mannetjes als vrouwtjes en hun jongen. Hun sociale structuur is complex en ze vertonen veel zorg voor hun nakomelingen.…
