Maandag middag was ik kort naar de Apenheul. Nog heel even genieten van het mooie weer. Voor mij is Kiango echt de “hoofdattractie” van de Apeheul. Voor zover je dat kunt zeggen over zo’n schattige kleine hummel. Het is zo’n prachtig gezicht om te zien hoe de kleine zich ontwikkelt. Het ene moment is hij schattig, dan weer heel ondernemend… Continue reading Kinago
Eindelijk is het zo ver, we mogen weer naar dierentuinen in Nederland en nu ook naar Duitsland. Maar na een half jaar blijf ik voorlopig in Nederland. Inmiddels heb ik al volop genoten. Onder anderen 2 keer in de Apenheul. Voor de hele covid geschiedenis had ik het plan opgevat op anders te gaan fotograferen. Niet meer alleen portretten, maar… Continue reading Gyasi en baby Kiango
Vandaag een dagje Dierenpark Amersfoort. Twee weken geleden dacht ik nog, voorlopig ga ik daar niet meer naar toe. Meteen na het overlijden Mike en Karibuna had daar geen zin in. Vandaag heb ik een abonnement genomen op dit park. Ik deel nu foto’s van mantelbavianen. Ik moet zeggen: ik hield nooit van deze soort. Ik vond ze lelijk. Mooi vind… Continue reading Liefde en tederheid
Als je portretten maakt van dieren dan is het allerbelangrijkste dat de ogen scherp zijn. Een foto kan nog zo scherp zijn, als de ogen er niet goed op staan, heb je nooit een sprekende foto. Bij het nabewerken van foto’s mag je die ogen best meer benadrukken. Meer highlights en contrast bijvoorbeeld. Het moet wel natuurlijk blijven. Tegen de… Continue reading Ogen zijn de spiegel van de ziel
Gisteren was het zo ver, voor het eerst dit jaar ben ik naar de Apenheul geweest. Ik heb ieder jaar een abonnement. Normaal gesproken zou ik er veel eerder naar toe zijn gegaan, maar ja, corona maakte alles anders. Na veel wikken en wegen heb ik een tijd gereserveerd. Als mantelzorger vraag je je toch af of het wel kan.… Continue reading Eindelijk naar de Apenheul
