Primaten
-
2026 in grijstinten
Vorige week maandag bezocht ik Fenix in Rotterdam. Daar raakte ik onder de indruk van de expositie “The Family of Migrants”. In bijna tweehonderd foto’s wordt het verhaal verteld van vertrek, reis en aankomst. Veel beelden zijn in zwart‑wit, wat de emoties en het tijdloze karakter nog sterker maakt. Hoewel ik meestal kleurenfoto’s deel, houd ik juist erg van zwart‑wit. In mijn woonkamer hangt zelfs een monochroom drieluik uit een eerdere post: de Zwart‑witte strepen, en boven de eettafel hangt Mike in groot formaat. Deze foto: Geïnspireerd door de expositie besloot ik een paar losse foto’s die ik dit jaar maakte in zwart‑wit te bewerken. Ze hebben inhoudelijk niets met…
Dit vind je misschien ook leuk
Spelen met scherptediepte
Deze mogen zeker blijven!
Wat ga ik doen met mijn fotografie?
-
De achterkant
Eerder deze week maakte ik een blog met zwart‑witfoto’s. Mijn favoriete beeld was een foto van twee bonobo’s die mij de rug hadden toegekeerd. Op dat moment baalde ik. Ik dacht: verdorie, weer geen mooie foto’s van de bonobo’s. Maar nu ik de foto opnieuw bekijk, zie ik iets heel anders. Van achteren zie je soms meer dan van voren. Moeder en kind. Samen zijn. Vertrouwen. Troost. Een arm die vanzelf om de ander valt. Het is een klein, teder moment dat allerlei verhalen oproept. Allemaal zacht en liefdevol. Het laat me weer zien dat ik vaak niet fotografeer wat ik wil, maar pas later ontdek wat ik eigenlijk heb.…
-
Apenheul op zwart
Afgelopen vrijdag was ik in de Apenheul. Het was de eerste keer dit jaar, en dat is bijzonder. Ik fotografeer namelijk steeds minder. Toch heb ik ervan genoten en het heerlijk om weer met de camera in de weer te zijn. Wel zonde van het abonnement, het is nu sponsoring voor de Apenheul. Maar dat vind ik niet erg. De Apenheul is een prachtige plek, waar primaten zichzelf kunnen zijn. Ze hebben er veel ruimte in een natuurlijke omgeving. Ik vond het weer leuk om de foto’s in zwart-wit en op zwart te bewerken. Dat is nu makkelijker dan tien jaar geleden, omdat Photoshop meer kan. Toch gebruik ik nog…
-
Oog contact
Met regelmaat krijg ik de vraag: Hoe kan het dat dieren zo naar je kijken? Hoe krijg je ze zo ver dat ze in de lens kijken? Tot ik voor het eerst de vraag kreeg, was het me nooit echt opgevallen dat ik veel van zulke foto’s maak. Ik had er ook nooit zo opgelet dat dat bij anderen vaak niet het geval is. Wat doe ik eigenlijk? Nou niks. Ik kijk en wacht en wacht en wacht en knip als ik iets zie dat me aanspreekt. Emotie in welke vorm dan ook. Oogcontact is emotie. Het resultaat is dan vaak een indringende foto. Is mijn doel een indringende foto…
Dit vind je misschien ook leuk
Grappige, parmantige typetjes
Prairiehonden
Zebra’s in Burgers Safari
-
Een grijze oude man
Als je mijn fotografie langer volgt, weet je dat ik van primaten houd. Een van mijn absolute favorieten zijn chimpansees. Mijn favoriete chimpansee is Mike. Sinds ik mijn eerste foto’s van hem maakte, was ik onder de indruk. Gisteren ben ik weer naar Dierenpark Amersfoort geweest. Ik ging naar Mike en het nieuwe lid van zijn familie, een prachtige baby chimpansee. Ik heb niet veel van de baby gezien, maar ik kon wel een paar foto’s maken van Mike. Mike brengt veel tijd door met zitten en staren uit de ramen van het binnenverblijf. Hij gaat wel naar buiten, maar gaat ook veel terug. Natuurlijk is hij een oude chimpansee,…
-
Eindelijk naar de Apenheul
Gisteren was het zo ver, voor het eerst dit jaar ben ik naar de Apenheul geweest. Ik heb ieder jaar een abonnement. Normaal gesproken zou ik er veel eerder naar toe zijn gegaan, maar ja, corona maakte alles anders. Na veel wikken en wegen heb ik een tijd gereserveerd. Als mantelzorger vraag je je toch af of het wel kan. Dus op een dag dat er nog maar heel weinig bezoekers binnen konden op het vroegste tijdstip heb ik me ingeschreven. Een testbezoek. Kan ik in corona tijd verantwoord naar een dierentuin ….? Ja het kon en het was geweldig! Een aangepaste route en ik heb veel dieren niet gezien,…
-
Zoom
Vorige week ben ik naar Zoom Erlebniswelt in Gelsenkirchen geweest. Voor het eerst sinds ik er begin mei ernstig ben gevallen. Het gevoel in mijn been is nog steeds niet helemaal hersteld, maar gelukkig functioneert alles verder naar behoren. Dus met een beschadigd been, beschadigde camera en lens een nieuwe poging om te fotograferen in deze prachtige dierentuin. Dus inzoomen in Zoom. Net als alle dierenverblijven in Zoom, is het verblijf van de orang-oetans prachtig en heel ruim. Zowel het binnen- als het buitenverblijf. Je kunt er aan alle kanten om heen lopen en overal fotograferen. De apen zijn actief en zien er goed uit. Ik werd in de gaten…
-
Akili & Co
Mijn Paasweekend duurt een week. Je kunt het een Paasvakantie noemen. Daardoor heb ik de tijd om een aantal dingen te regelen. Het schiet lekker op, maar helemaal klaar is het nog niet. Op de eerste plaats heb ik deze website vernieuwd. Een nieuwe lay-out en nieuwe kleuren. Op sommige punten ben ik nog niet helemaal tevreden. Ik ben onzeker over de kleuren. Verder moet ik een shop maken, of een verwijzing naar andere websites voor verkoop. Er kan nog weer vanalles veranderen. Natuurlijk ben ik ook bezig met het uitzoeken van mijn foto’s. 2015 en 2016 zijn nu aan de beurt. Daar kwam ik foto’s tegen die ik in…
Dit vind je misschien ook leuk
Wat ga ik doen met mijn fotografie?
De achterkant
Digital Watercolor Painting
-
Om te smelten!
Een dagje Apenheul vandaag. Het was heerlijk. Perfect weer en de apen werkten mee. Ik kwam vanmiddag laat thuis met heel veel foto’s. Ik zag het jongste aapje. Een enkele uren oude rode brulaap. En ik zag de kleinste aapjes. Tenminste, ik denk wel dat ze de kleinsten zijn. Ondanks dat ze al 4 weken oud zijn. Wat zijn ze leuk! Zulke lieve gezichtjes. En moeder keizertamarin voedt ze op naar zelfstandige aapjes. De tweeling werd zonder pardon van de rug verwijderd. Ze konden dan zelf klimmen, terwijl moeder wat tijd voor zichzelf nam. Nu heb ik zelf een tweeling. Ik weet dat dat heel vermoeiend kan zijn Maar met…
-
King colobus
Sinds vorig jaar is er een nieuw gebied met loslopende apen in de Apenheul. De Apenheul is een van mijn favoriete plekken om te fotograferen. Het feit dat de apen veel ruimte hebben en voor een groot deel los lopen en klimmen in het park, maakt dat je ze met natuurlijk gedrag kunt zien. Ook voelt het minder als een opgesloten dier. In sommige dierentuinen voelt dat niet helemaal goed. Zoals gezegd een nieuw gebied. Ook met twee nieuwe soorten apen. Vorig jaar had ik weinig geluk met fotograferen daar. Er zitten Talapoins en West-Afrikaanse franjeapen. Deze laatste had ik zelfs helemaal niet kunnen fotograferen. Ik was daarom blij dat…
