-
Eindelijk naar de Apenheul
Gisteren was het zo ver, voor het eerst dit jaar ben ik naar de Apenheul geweest. Ik heb ieder jaar een abonnement. Normaal gesproken zou ik er veel eerder naar toe zijn gegaan, maar ja, corona maakte alles anders. Na veel wikken en wegen heb ik een tijd gereserveerd. Als mantelzorger vraag je je toch af of het wel kan. Dus op een dag dat er nog maar heel weinig bezoekers binnen konden op het vroegste tijdstip heb ik me ingeschreven. Een testbezoek. Kan ik in corona tijd verantwoord naar een dierentuin ….? Ja het kon en het was geweldig! Een aangepaste route en ik heb veel dieren niet gezien,…
-
De achterkant
Eerder deze week maakte ik een blog met zwart‑witfoto’s. Mijn favoriete beeld was een foto van twee bonobo’s die mij de rug hadden toegekeerd. Op dat moment baalde ik. Ik dacht: verdorie, weer geen mooie foto’s van de bonobo’s. Maar nu ik de foto opnieuw bekijk, zie ik iets heel anders. Van achteren zie je soms meer dan van voren. Moeder en kind. Samen zijn. Vertrouwen. Troost. Een arm die vanzelf om de ander valt. Het is een klein, teder moment dat allerlei verhalen oproept. Allemaal zacht en liefdevol. Het laat me weer zien dat ik vaak niet fotografeer wat ik wil, maar pas later ontdek wat ik eigenlijk heb.…
-
Apenheul op zwart
Afgelopen vrijdag was ik in de Apenheul. Het was de eerste keer dit jaar, en dat is bijzonder. Ik fotografeer namelijk steeds minder. Toch heb ik ervan genoten en het heerlijk om weer met de camera in de weer te zijn. Wel zonde van het abonnement, het is nu sponsoring voor de Apenheul. Maar dat vind ik niet erg. De Apenheul is een prachtige plek, waar primaten zichzelf kunnen zijn. Ze hebben er veel ruimte in een natuurlijke omgeving. Ik vond het weer leuk om de foto’s in zwart-wit en op zwart te bewerken. Dat is nu makkelijker dan tien jaar geleden, omdat Photoshop meer kan. Toch gebruik ik nog…
-
Kinago
Maandag middag was ik kort naar de Apenheul. Nog heel even genieten van het mooie weer. Voor mij is Kiango echt de “hoofdattractie” van de Apeheul. Voor zover je dat kunt zeggen over zo’n schattige kleine hummel. Het is zo’n prachtig gezicht om te zien hoe de kleine zich ontwikkelt. Het ene moment is hij schattig, dan weer heel ondernemend en ook wel heel stoer. De houding is prachtig. De laatste foto laat Vader Bao Bao en zoon Kinago zien. Zo’n enorm verschil in grote. Kiango moet nog heel veel groeien. Wedden dat dat veel snel gaat. Hij is vast zo weer groot. …
-
Lieve gezichtjes
Weer eens een selectie van oude foto’s. Dit keer aapjes met kleine lieve gezichtjes. Ik ben al een week ziek. Had met al dat mooie weer al graag op pad willen gaan om te fotograferen. Maar het mag niet zo zijn. Om toch iets te doen heb ik enkele foto’s bewerkt. Veel plezier!
-
Ogen
Gisteren ben ik weer in de Apenheul geweest. Zoals altijd was het weer heerlijk. Door de jaren heen heb ik er duizenden foto’s gemaakt. Ook in het stukje Madagascar dat er is. Het stukje met diverse soorten halfapen; sifaka, maki’s vari’s etc. Mooie dieren! Wat mij betreft, zijn de prachtige ogen het meest opvallend. Om een mooi portret te maken, zijn scherpe ogen altijd het belangrijkst. Dan heb je hier een mooie uitdaging. Ik deel hier een aantal foto’s die ik de laatste jaren heb genomen in de Apenheul. Inclusief een foto van een jonge rode brulaap 😊 …
-
Ogen zijn de spiegel van de ziel
Als je portretten maakt van dieren dan is het allerbelangrijkste dat de ogen scherp zijn. Een foto kan nog zo scherp zijn, als de ogen er niet goed op staan, heb je nooit een sprekende foto. Bij het nabewerken van foto’s mag je die ogen best meer benadrukken. Meer highlights en contrast bijvoorbeeld. Het moet wel natuurlijk blijven. Tegen de grens aan zitten is prima. Waarom al dit “gezeur” over de ogen in een portret? Hier om: Ogen zijn de spiegel van de ziel Hier onder deel ik foto’s die ik heb gemaakt in de Apenheul. Drie heb ik gisteren gemaakt, anderen al langer geleden. Veel plezier! Goudkopleeuwaap – Golden-headed…
-
Gyasi en baby Kiango
Eindelijk is het zo ver, we mogen weer naar dierentuinen in Nederland en nu ook naar Duitsland. Maar na een half jaar blijf ik voorlopig in Nederland. Inmiddels heb ik al volop genoten. Onder anderen 2 keer in de Apenheul. Voor de hele covid geschiedenis had ik het plan opgevat op anders te gaan fotograferen. Niet meer alleen portretten, maar ook het hele dier. Ook interactie, actie en de omgeving waar hij is. Dat heb ik nu weer opgepakt. Het komt al iets naar voren in de foto’s die ik nu deel. Ik zal wel altijd in blijven zoomen op de prachtige gezichten. Maar er is zo veel meer te…
