-
De achterkant
Eerder deze week maakte ik een blog met zwart‑witfoto’s. Mijn favoriete beeld was een foto van twee bonobo’s die mij de rug hadden toegekeerd. Op dat moment baalde ik. Ik dacht: verdorie, weer geen mooie foto’s van de bonobo’s. Maar nu ik de foto opnieuw bekijk, zie ik iets heel anders. Van achteren zie je soms meer dan van voren. Moeder en kind. Samen zijn. Vertrouwen. Troost. Een arm die vanzelf om de ander valt. Het is een klein, teder moment dat allerlei verhalen oproept. Allemaal zacht en liefdevol. Het laat me weer zien dat ik vaak niet fotografeer wat ik wil, maar pas later ontdek wat ik eigenlijk heb.…
-
2026 in grijstinten
Vorige week maandag bezocht ik Fenix in Rotterdam. Daar raakte ik onder de indruk van de expositie “The Family of Migrants”. In bijna tweehonderd foto’s wordt het verhaal verteld van vertrek, reis en aankomst. Veel beelden zijn in zwart‑wit, wat de emoties en het tijdloze karakter nog sterker maakt. Hoewel ik meestal kleurenfoto’s deel, houd ik juist erg van zwart‑wit. In mijn woonkamer hangt zelfs een monochroom drieluik uit een eerdere post: de Zwart‑witte strepen, en boven de eettafel hangt Mike in groot formaat. Deze foto: Geïnspireerd door de expositie besloot ik een paar losse foto’s die ik dit jaar maakte in zwart‑wit te bewerken. Ze hebben inhoudelijk niets met…
-
Smile!
De foto met de tekst “Smile, it’s a beautiful day!” heb ik op LinkedIn gedeeld. Op de kop van de tijger zag ik iets dat op een lach leek. Natuurlijk is dat niet zo, katten lachen niet, maar ik vond het wel grappig. Afgelopen donderdag was ik in Ouwehands Dierenpark, zonder een kaartje te hoeven kopen. Ik heb namelijk een leuke prijs gewonnen bij de VriendenLoterij: ik kan vier keer gratis naar een dierentuin en mag zelf kiezen welke. Met de VriendenLoterij VIP-KAART kan ik trouwens ook al gratis naar heel veel musea. Ik ben echt fan van deze loterij. Het weer was donderdag perfect: een heerlijke temperatuur, zonnig maar…
-
Prairiehonden
Vrijdag was ik in Dierenpark Amersfoort. Daar hebben ze een verblijf voor prairiehonden dat erg leuk is voor fotografen. Je kunt de diertjes op ooghoogte of zelfs van onderaf fotograferen. Ik deel 5 foto’s die ik vrijdag maakte en 3 van eerdere bezoeken. Sociale knaagdierenPrairiehonden zijn geen honden, maar knaagdieren die het meest verwant zijn aan eekhoorns. Door hun ondergrondse gangen, waakzaam gedrag en sociale groepsleven worden ze soms verward met stokstaartjes, maar die behoren tot de roofdieren. Leven in coteriesDeze dagactieve dieren leven in haremgroepjes, ‘coteries’ genoemd, met één of twee mannetjes en meerdere vrouwtjes. Binnen een coterie zijn de dieren vriendelijk, maar met andere groepen in hun ondergrondse…
-
In de Chimpanseevallei
Ongeveer twee maanden geleden opende Dierenpark Amersfoort de Chimpanseevallei – het nieuwe verblijf voor de chimpansees. Het werd hoog tijd dat er iets nieuws kwam ter vervanging van de oude, betonnen omgeving met tegels, tralies en gaas. De Chimpanseevallei is werkelijk prachtig! Zowel het binnen- als het buitenverblijf zijn ruim en mooi aangelegd. Het ziet er groen en natuurlijk uit. De chimpansees kunnen samen zijn, maar ook een eigen plekje opzoeken. Wat een vooruitgang! Het grootste deel van mijn bezoek aan de dierentuin heb ik doorgebracht bij de chimpansees. Ik zag zulke mooie interacties – vooral tussen twee kleintjes, maar ook tussen de volwassen dieren. Er werd gespeeld, gevlooid, gekieteld…
-
Grappige, parmantige typetjes
De Bush De foto’s in dit blog zijn gemaakt in Burgers’ Bush: een kleurrijke wereld die het tropisch regenwoud tot leven brengt. Door de vochtige warmte, dichte plantengroei, exotische geuren en mysterieuze geluiden waan je je echt in de tropen. Overal om je heen zijn dieren te vinden: vogels, reptielen, kleine zoogdieren en meer. Toch lopen veel bezoekers in hoog tempo door de Bush en missen daardoor het grootste deel van deze verborgen fauna. Vooral de marmeranolis wordt vaak over het hoofd gezien. En dat is jammer, want deze kleine hagedisjes zijn bijzonder charmant en komisch om te zien. De Marmeranolis De marmeranolis is een prachtig voorbeeld van hoe weinig…
-
Leeuwen
Afgelopen week ben ik twee keer naar Burgers’ Zoo geweest.Ik wil het fotograferen weer oppakken, maar het ging nog niet helemaal zoals ik had gehoopt. Toch was het heerlijk om door het park te wandelen, te genieten van de buitenlucht en te kijken naar al die prachtige dieren. Tot nu toe is 2025 het jaar waarin ik het minst heb gefotografeerd. Zelfs tijdens de coronaperiode maakte ik drie keer zoveel foto’s. Er is dus nog een flinke inhaalslag te maken — wie weet lukt het. We zullen zien. Over de leeuwen:Leeuwen zijn de enige katachtigen die in vaste, grotere groepen leven. Dit stelt hen in staat om te jagen op…
-
Een blik
In de Apenheul, tussen het ritselen van bladeren en het geroezemoes van bezoekers, ontstaat soms een bijzonder moment. Je kijkt door je lens, wachtend, observerend. En dan — daar is het. Een blik. Een aap kijkt recht in de camera, of juist niet. Soms is het een blik in de verte die het doet. Een blik die iets oproept. Wat denkt die aap? Wat gaat er in hem om? Als ze eens konden praten… Het vastleggen van zo’n moment is deels een kwestie van geluk, maar het vraagt ook geduld. Mensen vragen me weleens: Hoe kan het dat die aap recht in de lens kijkt?Vandaag deel ik opnieuw drie foto’s waarop…
-
Een geboren flinkerd!
Talapoins in de Apenheul Dit zijn talapoins. Ze wegen 1-1,5 kg en zijn daarmee de kleinste echte apen in Afrika. (Gabon, Kameroen en noordwest-Angola.) Maar vergis je niet. Het zijn flinkerds! Er waren twee kleintjes. De een was 5 dagen oud en de andere net een week. Ze worden geboren na een draagtijd van 5,5 maanden. Als je moeder en kind ziet, dan denk je: zo dat is een flinke baby! Moeder weegt een kilo en de baby kan 100 tot 200 gram wegen. Als je dat vergelijkt met mensen, dan zouden wij vrouwen baby’s baren ter grootte van een flinke peuter. En dan ook nog met een extra groot…
-
Wat ga ik doen met mijn fotografie?
Twee weken geleden heb ik X verwijderd. Al langer geleden had ik Instagram en Facebook weg gedaan. Nu ik mijn sociale media-accounts bijna allemaal heb verwijderd, denk ik wel eens: Wat wil ik met mijn fotografie? Is het nog leuk als ik het niet meer deel? Is het genoeg dat ik het alleen zelf zie? Er zijn wel wat bezoekers op mijn website, maar vermoedelijk zal dat teruglopen. Als je dit leest, heb je mijn website in ieder geval gevonden. Verder heb ik dit jaar nog maar weinig gefotografeerd. Maar dan zie ik dit soort plaatjes en denk. Dit is toch wel heel leuk. Dus binnenkort zal ik wel weer…
