Vorige week maandag bezocht ik Fenix in Rotterdam. Daar raakte ik onder de indruk van de expositie “The Family of Migrants”. In bijna tweehonderd foto’s wordt het verhaal verteld van vertrek, reis en aankomst. Veel beelden zijn in zwart‑wit, wat de emoties en het tijdloze karakter nog sterker maakt.
Hoewel ik meestal kleurenfoto’s deel, houd ik juist erg van zwart‑wit. In mijn woonkamer hangt zelfs een monochroom drieluik uit een eerdere post: de Zwart‑witte strepen, en boven de eettafel hangt Mike in groot formaat. Deze foto:
Geïnspireerd door de expositie besloot ik een paar losse foto’s die ik dit jaar maakte in zwart‑wit te bewerken. Ze hebben inhoudelijk niets met elkaar te maken: verschillende dieren, verschillende dierentuinen, verschillende momenten. De enige verbinding is het jaar 2026.
Daarom koos ik voor de titel: 2026 in grijstinten.
Deze laatste foto is eigenlijk mijn favoriet. Op het moment zelf baalde ik: ze keerden hun rug naar me toe en ik dacht verdorie, nu lukt het weer niet om goede foto’s van de bonobo’s te maken. Maar nu ik de foto bekijk, zie ik iets heel anders.
Van achteren zie je soms meer dan van voren. Moeder en kind. Samen zijn. Vertrouwen. Troost. Een arm die vanzelf om de ander valt. Het is een klein, teder moment dat allerlei verhalen oproept. Allemaal even zacht en liefdevol.
Misschien krijgt deze foto, uitvergroot, wel een plek in mijn huis.
